Val nooit in slaap in de Fyra van Rotterdam naar Amsterdam
Val nooit in slaap als je in de fyra van Rotterdam naar Amsterdam zit. Doe dat nooit. Voor je het weet eindig je aan de rand van de wereld. Waar het lava kolkt en waar zwarte reuzenvogels al krijsend rondjes vliegen boven je hoofd. Het is mij overkomen.
De deur was echter al dicht
Vandaag nam ik vanaf Rotterdam Centraal om 12:53 de fyra naar Amsterdam Centraal. Estimated time of arrival: 13:36. Rond station Sloterdijk begonnen mijn ogen zwaar te worden en niet heel veel later was ik in een diepe slaap gezonken. Ik droomde dat ik een een reusachtig bed verstoppertje aan het spelen was met een meisje en telkens wanneer ik dacht ‘nu heb ik d’r’ verdween ze weer in de eindeloze zee van witte lakens. Opeens schrok ik wakker. ‘Ah fijn, Amsterdam Centraal’ dacht ik. Ik zag nog net de laatste passagier voor mij uit de trein stappen. Snel pakte ik mijn spullen bij elkaar en ik haaste me naar de deur. De deur was echter al dicht…
Gele knopjes
Maar gelukkig hebben treinen van die handige gele knopjes en als je daar op drukt dan gaat deur vanzelf open. Niks aan het handje dus. Ik hoefde alleen maar op dat gele knopje te drukken… Toch… Ahum… Nou ja, uhm, deze deur deed het even niet, maar als ik nu gewoon rustig doorloop naar het volgende treinstel, dan kom ik natuurlijk gewoon bij een deur die wel opengaat. Oh jeetje, deze doet het ook niet. Uhm tja niks aan de hand, proberen we gewoon de volgende. Mmmh ook niet. Laat ik maar weer terug lopen naar die eerste… Mmmmnee.
Kloppen op het raampje dan… Hielp niet. Wenken naar die Spaanse toeristen op het perron… Hielp ook niet. Roepen… Hielp ook niet.
De trein op weg naar nergens
Opeens kwam de trein beweging. Ik zag nog net op de borden dat ik vanaf spoor 14 vertrok richting nergens. Ik besloot om met de NS te bellen, maar de gemiddelde wachttijd duurde ‘minder dan 18 minuten’. De spoorwegpolitie proberen dan. Maar wat is het nummer van de spoorwegpolitie? Ik dacht ‘weet je wat, ik bel gewoon de normale politie 0900 8844′. De gemiddelde wachttijd was ongeveer vijf minuten. Tussen het rustgevende muziekje door vertelde een mevrouw met een a-relaxte urgentie in haar stem dat ze ‘hun best deden om mij zo spoedig mogelijk te woord te staan’. Fijn!
Uiteindelijk kreeg ik een politiemeneer aan de lijn.
Uhm ja en wat wilt u dat ik daaraan ga doen?
Goed, ik vertel die man dat ik gevangen zat in een trein die op weg is naar nergens. De man aan de andere kant van de lijn begrijpt me niet. Ik leg hem uit dat ik een verstekeling ben. “Uhm ja en wat wilt u dat ik daaraan ga doen?”
“Godverdomme zak, stuur helikopters om mij te redden. Stuur een SWAT team dat mij al rijdend uit deze trein haalt.”
“Sorry meneer, maar daar kunnen we dus niet aan gaan beginnen.” De verbinding werd verbroken en ik was weer alleen.
Bedevaartsoord voor treinen
Twintig minuten later kwamen we aan op een plek waar ik nog nooit was geweest. Overal om mij heen stonden tot stilstand gekomen trienstellen. Dit was een soort bedevaartsoord voor treinen. Dit moet de plek zijn waar de treinen naar toe gaan als ze willen slapen. Toen de trein tot stilstand was gekomen gingen de deuren opeens wel open. Boven mij cirkelde zwarte vogels en in de verte zag ik de rand van de wereld. Het lava klotste af en toe over de rand. Een slecht Nederlands sprekende man met een geel NS hesje aan kwam naar me toe. Hij vroeg wat ik hier deed. Ik het hele verhaal vertellen. Hij lachen. “Kom mee. Ga in die trein zitten. Vertrekt over twaalf minuten naar Amsterdam Centraal.”
Zonnebrillen en knikkers
Tweeëndertig minuten later, om 14:36, kwam ik weer aan in de bewoonde wereld. Maar nu ik de rand had gezien was de wereld voorgoed veranderd. Ik voelde me een buitenstaander op deze zonnige dag waarop iedereen die cool was z’n zonnebril alweer op had. Deed me denken aan de basisschool. Wanneer van de ene dag op de andere dag iedereen opeens met knikkers naar school kwam. Dan was het kennelijk weer knikkertijd. Een dag later nam ik mijn knikkers altijd pas mee. Morgen ga ik ook een zonnebril kopen en cool doen.






leuk!
Thanks!
Pingback: De DuinPost blikt terug op 2011: Vijf hoogtepunten « De DuinPost
Ik wou dat ik in jouw wereld leefde!
Cuna
Haha!! :-)